Related posts
Sunday, June 15, 2008
Dochter prins Andrew naakt en ladderzat
Prinses Eugenie, de jongste dochter van de Britse prins Andrew en Sarah Ferguson, is naakt en goed dronken aangetroffen tijdens een party met vriendinnen op het schoolterrein.
Ze hielden een geheim feestje, maar maakten zoveel lawaai dat ze werden betrapt. ‘Het was niets meer dan wat pretmakerij’, aldus de woordvoerder van de koninklijke familie. Maar volgens studenten was het meer dan dat en praat de hele school over het voorval.
'Holebi’s hebben andere hersenstructuur dan hetero’s'
BRUSSEL - De hersenen van homoseksuele mannen en lesbische vrouwen zijn zowel wat hun structuur als wat hun functioneren betreft anders dan die van heteroseksuelen. Dat schrijft de Sunday Times op basis van nieuw Brits onderzoek in verschillende landen.
Dat onderzoek kadert in de groeiende wetenschappelijke belangstelling voor het verband tussen de hersenstructuur van mensen en hun gedrag. Zo is al bekend dat het feit dat mannen een grotere herseninhoud hebben en dat vrouwen meer grijze materie hebben in elk geval gedeeltelijk worden veroorzaakt door hormonen die al vrijkomen tijdens de eerste levensmaanden van een foetus.
Diezelfde hormonen spelen een rol bij het bepalen van de seksuele oriëntatie van de mens. Nu melden onderzoekers in Groot -Brittannië en Zweden dat lesbische vrouwen nog meer van die grijze materie hebben dan hetero-vrouwen waardoor hun brein een meer ’mannelijke structuur’ heeft.
Tegelijkertijd werd vastgesteld dat de hersenen van homoseksuele mannen veel structurele gelijkenissen vertonen met die van heteroseksuele vrouwen en dat ’homohersenen’ met name dezelfde reactie vertonen op de sekshormonen die worden geactiveerd door mannelijk zweet als bij hetero vrouwen.
Onderzoekers van het University College in Londen bogen zich over de distributie van ’grijze materie’ in vrouwenhersenen en onderzochten 80 mannen en vrouwen (onder wie 16 homo’s en 15 lesbiennes) door middel van magnetische resonantie (MRI).
Daaruit bleek dat de grijze materie bij lesbiennes duidelijk anders, meer ’mannelijk’ is dan bij heteroseksuele vrouwen. Een afzonderlijke studie van wetenschappers aan het Karolonska instituut in Zweden stelde, na onderzoek van mannen en vrouwen via scanners, vast dat zowel bij heteroseksuele vrouwen als homoseksuele mannen de achterste hypothalamus, een gebied in de hersenen dat invloed heeft op het seksueel gedrag, op dezelfde manier reageren op de geur van mannelijk zweet.
Diezelfde hormonen spelen een rol bij het bepalen van de seksuele oriëntatie van de mens. Nu melden onderzoekers in Groot -Brittannië en Zweden dat lesbische vrouwen nog meer van die grijze materie hebben dan hetero-vrouwen waardoor hun brein een meer ’mannelijke structuur’ heeft.
Tegelijkertijd werd vastgesteld dat de hersenen van homoseksuele mannen veel structurele gelijkenissen vertonen met die van heteroseksuele vrouwen en dat ’homohersenen’ met name dezelfde reactie vertonen op de sekshormonen die worden geactiveerd door mannelijk zweet als bij hetero vrouwen.
Onderzoekers van het University College in Londen bogen zich over de distributie van ’grijze materie’ in vrouwenhersenen en onderzochten 80 mannen en vrouwen (onder wie 16 homo’s en 15 lesbiennes) door middel van magnetische resonantie (MRI).
Daaruit bleek dat de grijze materie bij lesbiennes duidelijk anders, meer ’mannelijk’ is dan bij heteroseksuele vrouwen. Een afzonderlijke studie van wetenschappers aan het Karolonska instituut in Zweden stelde, na onderzoek van mannen en vrouwen via scanners, vast dat zowel bij heteroseksuele vrouwen als homoseksuele mannen de achterste hypothalamus, een gebied in de hersenen dat invloed heeft op het seksueel gedrag, op dezelfde manier reageren op de geur van mannelijk zweet.
Related posts
Saturday, June 14, 2008
Vakantiekiekje Eveline Hoste en Bjorn De Wilde en hun dochtertje
Ex-Miss Belgian Beauty Eveline Hoste, voetballer Bjorn De Wilde en hun dochtertje Hélène-Victoire (2) genieten van een vakantie in Turkije. Goed voor Bjorn om de stress weg te werken na het vele gedans tijdens Sterren op de dansvloer en goed voor Eveline die een kleurtje wil opdoen voor hun huwelijk. Het koppel trouwt op 28 juni. (jcd, ldb)
Related posts
Droog slapen op de festivalwei met de Festihut
DE HAAN/OOSTKAMP - Een echt bed, geen last van modder en geen dieven over de vloer: slapen op festivals wordt deze zomer iets aangenamer met de Festihut. Wie op de festivalwei opziet tegen het gedoe met tenten, kan straks in comfortabele chalets slapen.
Het idee om een Festidorp met chalets te bouwen op de campings van de zomerfestivals komt van Pieter Luypaert (28) uit De Haan. De jonge ondernemer runt samen met zijn broer Bart (31) de bvba All Events in Oostkamp. Drie jaar geleden begonnen ze chalets te leveren aan verschillende kerstmarkten. 'Onze chalets worden gebruikt in Oostende, Brugge, Antwerpen, Ieper en Gent. We kunnen ze allemaal in één dag opstellen', zegt Pieter Luypaert.
All Events heeft in Oostkamp een loods van 1.000 vierkante meter. Daarin staan 312 opgevouwen chalets. Tot nu toe werden die alleen in de wintermaanden gebruikt. Pieter: 'We hebben maanden gezocht hoe we de chalets ook in de zomer konden inzetten. Een dorp opbouwen op de campings van zomerfestivals bleek de oplossing. Dranouter was al vrij snel geïnteresseerd en zo is de bal aan het rollen gegaan.'
Deze zomer kan je al een Festidorp terugvinden op Dranouter, Graspop, Gothic Festival 2008, de Antilliaanse feesten en Polé Polé Beach. Wellicht worden straks nog andere zomerfestivals aan dat lijstje toegevoegd.
De Festihuts kunnen tot vier mensen onderdak bieden, hebben een geïsoleerd dak, een raam met afsluitbaar luik en een vloer die tien centimeter boven de grond zweeft. Ze zijn ingericht met bedden en matrassen. Je kunt je chalet ook op slot doen. De huurprijs voor vier nachten bedraagt 270 euro, of 67,5 euro per persoon. (dji)
www.festihut.be.
All Events heeft in Oostkamp een loods van 1.000 vierkante meter. Daarin staan 312 opgevouwen chalets. Tot nu toe werden die alleen in de wintermaanden gebruikt. Pieter: 'We hebben maanden gezocht hoe we de chalets ook in de zomer konden inzetten. Een dorp opbouwen op de campings van zomerfestivals bleek de oplossing. Dranouter was al vrij snel geïnteresseerd en zo is de bal aan het rollen gegaan.'
Deze zomer kan je al een Festidorp terugvinden op Dranouter, Graspop, Gothic Festival 2008, de Antilliaanse feesten en Polé Polé Beach. Wellicht worden straks nog andere zomerfestivals aan dat lijstje toegevoegd.
De Festihuts kunnen tot vier mensen onderdak bieden, hebben een geïsoleerd dak, een raam met afsluitbaar luik en een vloer die tien centimeter boven de grond zweeft. Ze zijn ingericht met bedden en matrassen. Je kunt je chalet ook op slot doen. De huurprijs voor vier nachten bedraagt 270 euro, of 67,5 euro per persoon. (dji)
www.festihut.be.
Related posts
Friday, June 13, 2008
Anouk: 'Het zou raar zijn als ik me nu goed zou voelen'
Al jaren is Anouk de meest bekroonde rockzangeres van Nederland, die ook nog eens wereldwijd is doorgebroken. Wie die mooie blonde madam écht is, naast een brok energie op het podium? Wij denken vooral een vlotte, lieve jonge vrouw, voor wie haar drie kinderen - Phoenix, Elijah en Benjahmin - op de eerste plaats komen. Ook nu ze gescheiden is van haar man Remon.
tekst Greetje Van Haleweyck foto's EMI
QUOTE: Over de scheiding wil ik niet praten, omdat ik niet wil dat mijn kinderen later de details lezen in een interview
Hopelijk schop ik mijn kinderen op hun achttiende een rugzak onder hun kont en zeg: Ga maar, ontdek de wereld
Heel veel dingen die ik graag voor elkaar wilde hebben, heb ik al gedaan
'Drink jij maar mijn verse sinaas uit, hij is heel lekker.' Anouk is bezig aan een salade en zegt na onze korte kennismaking: ' Shoot , kom maar op met je vragen.' We hebben maar een half uur, geen tijd te verliezen dus. Gelukkig is ze een Hollandse, en die praten héél vlotjes...
Hoe gaat het met de nieuwe band? Is het een goede switch geweest?
'Mijn volledige band vernieuwen is de beste beslissing die ik de laatste jaren heb genomen. Het was een emotionele keuze, maar achteraf bekeken is het een heel goeie zet geweest. We hebben het supergezellig, de muzikanten spelen fantastisch en ze zijn erg gemotiveerd. Het is niet alleen leuk óp het podium, ook ervoor en erna is het één groot feest. ( lacht ) Dat krijg je met al die jonge honden. Voor mij lijkt het wel alsof ik tien jaar terugga in de tijd, maar het is super om er opnieuw tussenin te zitten. Ze steken me enorm aan.'
Geen plannen om te stoppen dus, want hier en daar laat je een vlieger op dat je er graag een einde zou aan breien.
'Nee, Who's Your Momma was niet mijn laatste cd, want ik heb er contractueel nog twee te gaan. Wat ik daarna doe, weet ik nog niet. Ik ben ondertussen al bezig met de volgende plaat. In november wil ik al aan het opnemen zijn en ik hoop dat hij einde december klaar is. Ik weet niet of ik het voor mekaar krijg, maar daar ga ik wel van uit.'
In België ben je verplaatst van Werchter Boutique naar Rock Werchter. Vind je dat leuker?
'Ik weet niet of het leuker is, want ik wist niet eens dat Werchter Boutique bestond. Maar op Werchter staan is sowieso te gek.'
Werchter Boutique is een familiefestival met een heus kinderdorp. Het is de eerste keer dat ze het organiseren.
'Ik heb al vier keer op Werchter gestaan en één keer op TW Classic. Wat is het verschil? Het is hetzelfde podium en dezelfde backstage. De optredens zijn gewoon op een andere dag en ze hebben er een ander naampje op geplakt.' ( lacht )
Over buikgevoel en ouderschap
Wat waren je grootste meisjesdromen?
'Ik had vroeger geen dromen over wat ik wilde doen of worden.'
Heb je nu nog dromen?
'Ik denk dat ik heel veel dingen die ik graag voor elkaar wilde hebben, al heb gedaan.'
Dat is fijn om te kunnen zeggen op je 33ste.
'Ja, dat wel. Mijn grootste droom is nu om mijn kinderen zo goed mogelijk groot te brengen. Dat ze goeie, normale mensen worden. Ik kijk wel in hoeverre me dat gaat lukken. Een goede moeder zijn is voor mij heel erg belangrijk.'
Een goede moeder ben je toch al?
'Ik vind het best moeilijk om dat van mezelf te zeggen. Ik doe nu gewoon wat mij het beste lijkt. Het zal later blijken of ik dat goed gedaan heb of niet.'
Je hebt ooit gezegd dat je grootste carrière je kinderen zijn. Daaruit blijkt toch dat je heel toegewijd bent? Misschien heb je zelfs méér tijd dan andere moeders.
'Ja, dat weet ik wel zeker. Ik ben in principe elke dag thuis, hé? Het is alleen op een dag zoals deze wanneer ik bijvoorbeeld een interview heb, dat ik er niet ben. En als ik moet spelen, liggen zij meestal te slapen.'
Wat heeft je ertoe gebracht om zo jong al moeder te worden?
'Nou, vind je dat jong? Ik was 27 toen de eerste geboren werd. Dat vind ik niet jong. Tegenwoordig begint iedereen pas na z'n dertigste, maar ik kwam Remon ( Stotijn, zanger van de hiphopgroep The Postman, nvdr. ) tegen en toen wist ik het: Jij bent het . Ik heb altijd geweten dat ik kinderen wilde, maar ik zag hem en het was heel duidelijk. Met jou wil ik kinderen.'
Vanaf de eerste dag?
'Nee, dat niet, pas na een aantal maanden. ( lacht ) Toen ik hem goed leerde kennen, dacht ik: Als er iemand is met wie ik kinderen wil, dan is hij het . En dat was wederzijds. We dachten allebei: Als het gebeurt dan gebeurt het, en let's not waste any time , want het voelde gewoon hartstikke goed.'
Jullie hebben je kinderen dus nooit echt gepland?
'Ik bedacht wel dat het fijn zou zijn dat ik niet net zou bevallen wanneer het druk was. De derde kwam op een moment dat mijn carrière plots in een stroomversnelling zat, en dat kwam niet zo goed uit. Ik had net een nieuw album, maar ik kon helemaal niets doen natuurlijk. Ik zat thuis af te wachten wat er allemaal ging gebeuren. Weet je, kinderen maken moet je helemaal niet plannen. Je moet het gewoon dóen. Alles komt immers allemaal op z'n pootjes terecht. Ook al denk je dat het te moeilijk is, het loopt toch zoals het moet lopen. Daar vind je onwijs snel je weg in.'
Hoe gaat het nu met je kinderen?
'Goed. Het is nu wat hectisch omdat Remon en ik uit elkaar gaan. We moeten ons een beetje aanpassen aan het leven, maar in principe doen ze het hartstikke goed en zijn ze hartstikke lief. Als je maar eerlijk, open en duidelijk genoeg bent tegenover je kinderen komt het goed, denk ik. Ze blijven gewoon twee heel liefdevolle ouders behouden. Dat hoeft geen probleem te zijn.'
'Weet je, niemand die aan kinderen begint denkt dat je niet samenblijft. Als je bewust kinderen op de wereld zet, dan denk je gewoon dat je het gaat dóen en dat jij het met z'n tweeën gaat hálen. Dat is het streven. Dat is voor iedereen zo, anders begin je er niet aan. Tenzij het misschien een ongelukje is. En helaas loopt het niet zo en dat is onwijs verdrietig. Het is aan ons om daar onze weg in te vinden, de kinderen zo gelukkig mogelijk groot te brengen en door het leven te leiden.'
Ben jij diegene die het meeste voor hen zorgt?
'In principe doen we het allebei, maar ze zijn nu bij mij en de zorg komt meer op mijn schouders terecht. Maar zo is het. Als ze ouder zijn en zeggen: Goh, ik wil naar papa , dan denk ik: I'm cool . Wat hén gelukkig maakt, waar zij zich goed bij voelen, of ik het nu ben of hij, we zijn allebei ouders.'
Geen vechtscheiding dan om meer recht te hebben over de kinderen?
'Dat vind ik echte bullshit. Je hebt allebei evenveel recht, want je bent allebei ouder, je hebt allebei een kind verwekt. Zo denk ik erover. Dat getouwtrek en moeders die beslissen dat een vader zijn kinderen niet meer mag zien, daar kan ik met mijn pet niet bij. Wat ze je ook aangedaan hebben, je hebt gewoon je trots opzij te zetten, hoe moeilijk dat ook is. That's the way it is . Ik heb dat zelf ook ervaren vroeger. Je wil niet dat je ouders ruzie maken, je wil gewoon dat het relaxed is tussen hen.'
Over passie en vieze toiletten
Zou je een heel andere Anouk geweest zijn zonder je moeilijke jeugd?
'Het zit ook een beetje in de aard van het beestje. Natuurlijk brengen de hobbels in je leven tot een andere plek of een andere visie. Maar ik denk niet dat als je een heel lekker leven hebt gehad en een fijne familie, dat je niet kan overleven. Er zijn veel mensen met dezelfde power en overlevingsdrang als ik, die wél een hele goeie jeugd hebben gehad. Het hangt een beetje af van de persoon die je bent.'
Wat zijn je grootste sterktes?
'Jeetje, dat vind ik moeilijk om te zeggen. Ik drijf op passie. Ik denk dat het heel goed is in het leven om een passie te hebben. Als je dat niet hebt, is dat heel jammer. Ik begrijp niet dat er voor sommigen niets is waar ze echt voor gaan. Al is het gewoon de beste bakker willen worden. Ik krijg een kick van mensen die een passie hebben voor hun vak of iets waaraan ze hun leven willen wijden. Stel dat er iemand opstaat die een heel nieuw brood ontwikkelt en daarover vertelt, dan pakt me dat al. Ik krijg daar inspiratie van.'
Wat als je een grote passie hebt voor muziek, maar het lukt je niet om er je broodwinning van te maken? Wat zou je dan worden?
'Als je talent hebt voor dingen en je hebt een passie, dan lukt het wél. Maar goed, wat ik dan zou doen? Dan zou ik een andere passie creëren. ( lacht ) Ik vind bijvoorbeeld huizen erg leuk. Dat is altijd al zo geweest, dus misschien was ik wel makelaar geworden. Of in de hulpverlening gegaan, of met kinderen werken. Hoewel ik huizen wel héél interessant vind... Ik zit ook heel de tijd bij mensen binnen te kijken en me af te vragen wat ze met hun huis doen. Ik betrap mezelf er zelfs vaak op dat ik op immobiliënsites zit te surfen, gewoon zomaar. Foto's kijken.'
Je bent ook al vaak verhuisd, dan moet je dat toch ook altijd opnieuw inrichten...
( lacht ) 'Ja, dat heeft er misschien wel iets mee te maken. Ik moet je zeggen, m'n eigen huizen inrichten, daar heb ik nu wel even mijn buik van vol.'
Waar hou je nog van?
'Mijn kinderen op de eerste plaats. En reizen vind ik heel fijn, ook al kan ik dat nu weinig doen. Vroeger reisde ik vaak. Ik kan niet wachten tot de kinderen ouder zijn. Nu is het gewoon toestand als je weg wil. Op vakantie gaan is stress. Je kan dat niet op je gemakje doen. Ik vind het ook fijn om te lezen. Ik heb maanden waarin ik ongelooflijk veel boeken verslind, en dan lees ik weer een half jaar niet. Maar als ik er eenmaal in zit, ga ik als een speer. Films kijken vind ik leuk, ik heb er alleen niet altijd de tijd voor.'
Wat is je lievelingsbestemming?
'Heel veel plekken. Er zijn veel plaatsen waar ik nog naartoe wil. Naar Groenland bijvoorbeeld. Als ik naar Amerika ga, vlieg ik er altijd overheen en ik ben gewoon heel nieuwsgierig wat het allemaal is. Ik zou wel eens uit het vliegtuig willen springen. En ik zou graag met een ijsbreker meevaren op Antarctica, maar dat moet je minimaal een maand kunnen doen. Vind maar een maand dat je wegkan met drie kinderen, dus dat zit er nu nog niet in. Maar ik weet wel zeker dat als ze groter zijn, ik het gewoon ga doen.'
Wat haat je?
'Ik haat het als mensen vieze toiletten hebben, daar knap ik op af. Dat zegt voor mij heel veel over iemand. Als ik bij iemand thuis kom met een vuile wc, neen, dan is het klaar. Dan vertrek ik.'
Wie irriteert je?
'Mensen die niet durven te zeggen wat ze eigenlijk willen zeggen en er een draai omheen maken. Soms zie je dat iemand het tegenovergestelde denkt van wat hij zegt, maar het niet uit z'n mond uitkrijgt. Daar kan ik moeilijk mee omgaan. Niet omdat die persoon daardoor meteen oneerlijk is, maar omdat hij de dingen niet op tafel durft te gooien. Als ik vraag: Vind je 't niet erg en ze antwoorden: Nee nee, dat vind ik echt niet erg en ik zie gewoon aan hun gezicht dat ze er wél mee zitten, dat vind ik moeilijk. Je helpt er niemand mee om dingen te zeggen die je helemaal zo niet voelt of wilt. Sommige mensen trappen erin. Die zien het niet, dus daar kan je 't bij maken. Bij mij niet.'
Hoe ziet je toekomst eruit?
( lacht ) 'Dat weet ik niet en dat wil ik ook niet weten.'
Hoe zie je jezelf als oma dan? Met een grijs dotje op een schommel in Zuid-Frankrijk?
'Nou, dat vind ik wel een fijne gedachte, in Frankrijk zitten met een aantal katten eromheen waar niemand me nog kan vinden.'
Over het mooiste wat er is
Zijn er dingen waarvan je spijt hebt in je leven?
'Nee, ik heb geen spijt.'
Waar ben je het meeste trotst op?
'Jeetje, ik vind trots zo'n rot woord.'
Waar ben je het meeste blij om dat je het hebt kunnen meemaken?
'Mijn kinderen, die vind ik echt een gift. Dat ik drie gezonde kinderen heb mogen krijgen en dat ik ze in huis mag hebben. Dat is dag en nacht entertainment, het is het mooiste wat er is.'
Welke waarden wil je meegeven met je kinderen? Wat vind je het belangrijkste in hun opvoeding?
'Ik vind het heel belangrijk dat ze proberen elke dag een goed mens te zijn en dat ze zich openzetten voor anderen. Ik hoop dat ze niet op één plek blijven hangen omdat het veilig is, en dat ze in hun klein wereldje blijven hangen. Hopelijk schop ik op hun achttiende een rugzak onder hun kont en zeg: Ga maar, ontdek de wereld en reis maar wat rond voor een jaartje. Ga veel mensen ontmoeten en verdiep je in verschillende culturen . Dat verrijkt zo je kijk op het leven, dus ik hoop dat het reizen in hen zit.'
Is het daarom dat ze op een internationale school zitten?
'Ja. Nou, ook omdat ik zelf nogal veranderlijk ben. Ik wil heel graag over een bepaalde tijd op een andere plek wonen, in het buitenland. Ze zitten op die school omdat ik niet wil dat ze een hele taalbarrière hebben als we ergens anders wonen. Het zou niet fijn zijn als ze geen Engels kunnen spreken en niet makkelijk vriendjes maken. Ik denk dat het erg goed is om twee talen te kunnen spreken, en als je die kans hebt, waarom zou je ze dan niet grijpen? Het kan nooit kwaad, wat ze er ook mee doen later.'
Hoe gaat het met je, nu Remon en jij uit elkaar gaan?
'Over de scheiding wil ik niet praten, omdat ik niet wil dat mijn kinderen later de details lezen in een interview. Dat horen ze van mij wel of van hun vader. Maar het gaat met ups en downs nu. Ik kan niet zeggen dat het fantastisch gaat met me, want dan zou ik liegen. Het ene moment voel ik me wel goed en kan ik rationeel bedenken hoe ik het allemaal ga doen. Op andere momenten lig ik weer een paar dagen in puin en weet ik het even niet. Dat zal nog een tijdje duren. Ik leefde met Remon samen en om hem heen, en nu gaan we ons hele leven omgooien. Ik moet even kijken hoe ik dat allemaal ga aanpassen aan hoe het nu is. Het zal een tijd duren vooraleer ik daar mijn weg in heb gevonden, en dat is wederzijds denk ik. Ik denk dan dat het allemaal wel weer goed komt. Het zou heel raar zijn als ik me nu goed zou voelen. Ik blijf nog wel even in Amsterdam en ik heb hier een paar hele goeie vrienden, waar ik enorm dankbaar voor ben.'
Anouk is op 6 juli live te zien op Rock Werchter. De dubbelcd/dvd 'Live at Gelredome' ligt op 30 juni in de winkel. www.anouk.nl
Wie is Anouk?
- Anouk Teeuwe werd op 8 april 1975 geboren in Den Haag.
- Haar tweede single Nobody's wife in 1997 betekende haar grote doorbraak.
- Ze heeft ondertussen al vijf studioalbums op haar naam staan. Hotel New York is de op een na de best verkochte plaat in Nederland. Who's Your Momma kwam uit einde december 2007 is en nu al platina.
- Anouk trouwde met Remon Stotijn (zanger van The Postman) op 16 maart 2004.
- Op 5 mei van dit jaar maakte het koppel bekend dat ze gaan scheiden. Anouk woont nu samen met haar drie kinderen Benjahmin (6), Elijah Jeremiah (5) en Phoenix Ray (3) in Amsterdam.
QUOTE: Over de scheiding wil ik niet praten, omdat ik niet wil dat mijn kinderen later de details lezen in een interview
Hopelijk schop ik mijn kinderen op hun achttiende een rugzak onder hun kont en zeg: Ga maar, ontdek de wereld
Heel veel dingen die ik graag voor elkaar wilde hebben, heb ik al gedaan
'Drink jij maar mijn verse sinaas uit, hij is heel lekker.' Anouk is bezig aan een salade en zegt na onze korte kennismaking: ' Shoot , kom maar op met je vragen.' We hebben maar een half uur, geen tijd te verliezen dus. Gelukkig is ze een Hollandse, en die praten héél vlotjes...
Hoe gaat het met de nieuwe band? Is het een goede switch geweest?
'Mijn volledige band vernieuwen is de beste beslissing die ik de laatste jaren heb genomen. Het was een emotionele keuze, maar achteraf bekeken is het een heel goeie zet geweest. We hebben het supergezellig, de muzikanten spelen fantastisch en ze zijn erg gemotiveerd. Het is niet alleen leuk óp het podium, ook ervoor en erna is het één groot feest. ( lacht ) Dat krijg je met al die jonge honden. Voor mij lijkt het wel alsof ik tien jaar terugga in de tijd, maar het is super om er opnieuw tussenin te zitten. Ze steken me enorm aan.'
Geen plannen om te stoppen dus, want hier en daar laat je een vlieger op dat je er graag een einde zou aan breien.
'Nee, Who's Your Momma was niet mijn laatste cd, want ik heb er contractueel nog twee te gaan. Wat ik daarna doe, weet ik nog niet. Ik ben ondertussen al bezig met de volgende plaat. In november wil ik al aan het opnemen zijn en ik hoop dat hij einde december klaar is. Ik weet niet of ik het voor mekaar krijg, maar daar ga ik wel van uit.'
In België ben je verplaatst van Werchter Boutique naar Rock Werchter. Vind je dat leuker?
'Ik weet niet of het leuker is, want ik wist niet eens dat Werchter Boutique bestond. Maar op Werchter staan is sowieso te gek.'
Werchter Boutique is een familiefestival met een heus kinderdorp. Het is de eerste keer dat ze het organiseren.
'Ik heb al vier keer op Werchter gestaan en één keer op TW Classic. Wat is het verschil? Het is hetzelfde podium en dezelfde backstage. De optredens zijn gewoon op een andere dag en ze hebben er een ander naampje op geplakt.' ( lacht )
Over buikgevoel en ouderschap
Wat waren je grootste meisjesdromen?
'Ik had vroeger geen dromen over wat ik wilde doen of worden.'
Heb je nu nog dromen?
'Ik denk dat ik heel veel dingen die ik graag voor elkaar wilde hebben, al heb gedaan.'
Dat is fijn om te kunnen zeggen op je 33ste.
'Ja, dat wel. Mijn grootste droom is nu om mijn kinderen zo goed mogelijk groot te brengen. Dat ze goeie, normale mensen worden. Ik kijk wel in hoeverre me dat gaat lukken. Een goede moeder zijn is voor mij heel erg belangrijk.'
Een goede moeder ben je toch al?
'Ik vind het best moeilijk om dat van mezelf te zeggen. Ik doe nu gewoon wat mij het beste lijkt. Het zal later blijken of ik dat goed gedaan heb of niet.'
Je hebt ooit gezegd dat je grootste carrière je kinderen zijn. Daaruit blijkt toch dat je heel toegewijd bent? Misschien heb je zelfs méér tijd dan andere moeders.
'Ja, dat weet ik wel zeker. Ik ben in principe elke dag thuis, hé? Het is alleen op een dag zoals deze wanneer ik bijvoorbeeld een interview heb, dat ik er niet ben. En als ik moet spelen, liggen zij meestal te slapen.'
Wat heeft je ertoe gebracht om zo jong al moeder te worden?
'Nou, vind je dat jong? Ik was 27 toen de eerste geboren werd. Dat vind ik niet jong. Tegenwoordig begint iedereen pas na z'n dertigste, maar ik kwam Remon ( Stotijn, zanger van de hiphopgroep The Postman, nvdr. ) tegen en toen wist ik het: Jij bent het . Ik heb altijd geweten dat ik kinderen wilde, maar ik zag hem en het was heel duidelijk. Met jou wil ik kinderen.'
Vanaf de eerste dag?
'Nee, dat niet, pas na een aantal maanden. ( lacht ) Toen ik hem goed leerde kennen, dacht ik: Als er iemand is met wie ik kinderen wil, dan is hij het . En dat was wederzijds. We dachten allebei: Als het gebeurt dan gebeurt het, en let's not waste any time , want het voelde gewoon hartstikke goed.'
Jullie hebben je kinderen dus nooit echt gepland?
'Ik bedacht wel dat het fijn zou zijn dat ik niet net zou bevallen wanneer het druk was. De derde kwam op een moment dat mijn carrière plots in een stroomversnelling zat, en dat kwam niet zo goed uit. Ik had net een nieuw album, maar ik kon helemaal niets doen natuurlijk. Ik zat thuis af te wachten wat er allemaal ging gebeuren. Weet je, kinderen maken moet je helemaal niet plannen. Je moet het gewoon dóen. Alles komt immers allemaal op z'n pootjes terecht. Ook al denk je dat het te moeilijk is, het loopt toch zoals het moet lopen. Daar vind je onwijs snel je weg in.'
Hoe gaat het nu met je kinderen?
'Goed. Het is nu wat hectisch omdat Remon en ik uit elkaar gaan. We moeten ons een beetje aanpassen aan het leven, maar in principe doen ze het hartstikke goed en zijn ze hartstikke lief. Als je maar eerlijk, open en duidelijk genoeg bent tegenover je kinderen komt het goed, denk ik. Ze blijven gewoon twee heel liefdevolle ouders behouden. Dat hoeft geen probleem te zijn.'
'Weet je, niemand die aan kinderen begint denkt dat je niet samenblijft. Als je bewust kinderen op de wereld zet, dan denk je gewoon dat je het gaat dóen en dat jij het met z'n tweeën gaat hálen. Dat is het streven. Dat is voor iedereen zo, anders begin je er niet aan. Tenzij het misschien een ongelukje is. En helaas loopt het niet zo en dat is onwijs verdrietig. Het is aan ons om daar onze weg in te vinden, de kinderen zo gelukkig mogelijk groot te brengen en door het leven te leiden.'
Ben jij diegene die het meeste voor hen zorgt?
'In principe doen we het allebei, maar ze zijn nu bij mij en de zorg komt meer op mijn schouders terecht. Maar zo is het. Als ze ouder zijn en zeggen: Goh, ik wil naar papa , dan denk ik: I'm cool . Wat hén gelukkig maakt, waar zij zich goed bij voelen, of ik het nu ben of hij, we zijn allebei ouders.'
Geen vechtscheiding dan om meer recht te hebben over de kinderen?
'Dat vind ik echte bullshit. Je hebt allebei evenveel recht, want je bent allebei ouder, je hebt allebei een kind verwekt. Zo denk ik erover. Dat getouwtrek en moeders die beslissen dat een vader zijn kinderen niet meer mag zien, daar kan ik met mijn pet niet bij. Wat ze je ook aangedaan hebben, je hebt gewoon je trots opzij te zetten, hoe moeilijk dat ook is. That's the way it is . Ik heb dat zelf ook ervaren vroeger. Je wil niet dat je ouders ruzie maken, je wil gewoon dat het relaxed is tussen hen.'
Over passie en vieze toiletten
Zou je een heel andere Anouk geweest zijn zonder je moeilijke jeugd?
'Het zit ook een beetje in de aard van het beestje. Natuurlijk brengen de hobbels in je leven tot een andere plek of een andere visie. Maar ik denk niet dat als je een heel lekker leven hebt gehad en een fijne familie, dat je niet kan overleven. Er zijn veel mensen met dezelfde power en overlevingsdrang als ik, die wél een hele goeie jeugd hebben gehad. Het hangt een beetje af van de persoon die je bent.'
Wat zijn je grootste sterktes?
'Jeetje, dat vind ik moeilijk om te zeggen. Ik drijf op passie. Ik denk dat het heel goed is in het leven om een passie te hebben. Als je dat niet hebt, is dat heel jammer. Ik begrijp niet dat er voor sommigen niets is waar ze echt voor gaan. Al is het gewoon de beste bakker willen worden. Ik krijg een kick van mensen die een passie hebben voor hun vak of iets waaraan ze hun leven willen wijden. Stel dat er iemand opstaat die een heel nieuw brood ontwikkelt en daarover vertelt, dan pakt me dat al. Ik krijg daar inspiratie van.'
Wat als je een grote passie hebt voor muziek, maar het lukt je niet om er je broodwinning van te maken? Wat zou je dan worden?
'Als je talent hebt voor dingen en je hebt een passie, dan lukt het wél. Maar goed, wat ik dan zou doen? Dan zou ik een andere passie creëren. ( lacht ) Ik vind bijvoorbeeld huizen erg leuk. Dat is altijd al zo geweest, dus misschien was ik wel makelaar geworden. Of in de hulpverlening gegaan, of met kinderen werken. Hoewel ik huizen wel héél interessant vind... Ik zit ook heel de tijd bij mensen binnen te kijken en me af te vragen wat ze met hun huis doen. Ik betrap mezelf er zelfs vaak op dat ik op immobiliënsites zit te surfen, gewoon zomaar. Foto's kijken.'
Je bent ook al vaak verhuisd, dan moet je dat toch ook altijd opnieuw inrichten...
( lacht ) 'Ja, dat heeft er misschien wel iets mee te maken. Ik moet je zeggen, m'n eigen huizen inrichten, daar heb ik nu wel even mijn buik van vol.'
Waar hou je nog van?
'Mijn kinderen op de eerste plaats. En reizen vind ik heel fijn, ook al kan ik dat nu weinig doen. Vroeger reisde ik vaak. Ik kan niet wachten tot de kinderen ouder zijn. Nu is het gewoon toestand als je weg wil. Op vakantie gaan is stress. Je kan dat niet op je gemakje doen. Ik vind het ook fijn om te lezen. Ik heb maanden waarin ik ongelooflijk veel boeken verslind, en dan lees ik weer een half jaar niet. Maar als ik er eenmaal in zit, ga ik als een speer. Films kijken vind ik leuk, ik heb er alleen niet altijd de tijd voor.'
Wat is je lievelingsbestemming?
'Heel veel plekken. Er zijn veel plaatsen waar ik nog naartoe wil. Naar Groenland bijvoorbeeld. Als ik naar Amerika ga, vlieg ik er altijd overheen en ik ben gewoon heel nieuwsgierig wat het allemaal is. Ik zou wel eens uit het vliegtuig willen springen. En ik zou graag met een ijsbreker meevaren op Antarctica, maar dat moet je minimaal een maand kunnen doen. Vind maar een maand dat je wegkan met drie kinderen, dus dat zit er nu nog niet in. Maar ik weet wel zeker dat als ze groter zijn, ik het gewoon ga doen.'
Wat haat je?
'Ik haat het als mensen vieze toiletten hebben, daar knap ik op af. Dat zegt voor mij heel veel over iemand. Als ik bij iemand thuis kom met een vuile wc, neen, dan is het klaar. Dan vertrek ik.'
Wie irriteert je?
'Mensen die niet durven te zeggen wat ze eigenlijk willen zeggen en er een draai omheen maken. Soms zie je dat iemand het tegenovergestelde denkt van wat hij zegt, maar het niet uit z'n mond uitkrijgt. Daar kan ik moeilijk mee omgaan. Niet omdat die persoon daardoor meteen oneerlijk is, maar omdat hij de dingen niet op tafel durft te gooien. Als ik vraag: Vind je 't niet erg en ze antwoorden: Nee nee, dat vind ik echt niet erg en ik zie gewoon aan hun gezicht dat ze er wél mee zitten, dat vind ik moeilijk. Je helpt er niemand mee om dingen te zeggen die je helemaal zo niet voelt of wilt. Sommige mensen trappen erin. Die zien het niet, dus daar kan je 't bij maken. Bij mij niet.'
Hoe ziet je toekomst eruit?
( lacht ) 'Dat weet ik niet en dat wil ik ook niet weten.'
Hoe zie je jezelf als oma dan? Met een grijs dotje op een schommel in Zuid-Frankrijk?
'Nou, dat vind ik wel een fijne gedachte, in Frankrijk zitten met een aantal katten eromheen waar niemand me nog kan vinden.'
Over het mooiste wat er is
Zijn er dingen waarvan je spijt hebt in je leven?
'Nee, ik heb geen spijt.'
Waar ben je het meeste trotst op?
'Jeetje, ik vind trots zo'n rot woord.'
Waar ben je het meeste blij om dat je het hebt kunnen meemaken?
'Mijn kinderen, die vind ik echt een gift. Dat ik drie gezonde kinderen heb mogen krijgen en dat ik ze in huis mag hebben. Dat is dag en nacht entertainment, het is het mooiste wat er is.'
Welke waarden wil je meegeven met je kinderen? Wat vind je het belangrijkste in hun opvoeding?
'Ik vind het heel belangrijk dat ze proberen elke dag een goed mens te zijn en dat ze zich openzetten voor anderen. Ik hoop dat ze niet op één plek blijven hangen omdat het veilig is, en dat ze in hun klein wereldje blijven hangen. Hopelijk schop ik op hun achttiende een rugzak onder hun kont en zeg: Ga maar, ontdek de wereld en reis maar wat rond voor een jaartje. Ga veel mensen ontmoeten en verdiep je in verschillende culturen . Dat verrijkt zo je kijk op het leven, dus ik hoop dat het reizen in hen zit.'
Is het daarom dat ze op een internationale school zitten?
'Ja. Nou, ook omdat ik zelf nogal veranderlijk ben. Ik wil heel graag over een bepaalde tijd op een andere plek wonen, in het buitenland. Ze zitten op die school omdat ik niet wil dat ze een hele taalbarrière hebben als we ergens anders wonen. Het zou niet fijn zijn als ze geen Engels kunnen spreken en niet makkelijk vriendjes maken. Ik denk dat het erg goed is om twee talen te kunnen spreken, en als je die kans hebt, waarom zou je ze dan niet grijpen? Het kan nooit kwaad, wat ze er ook mee doen later.'
Hoe gaat het met je, nu Remon en jij uit elkaar gaan?
'Over de scheiding wil ik niet praten, omdat ik niet wil dat mijn kinderen later de details lezen in een interview. Dat horen ze van mij wel of van hun vader. Maar het gaat met ups en downs nu. Ik kan niet zeggen dat het fantastisch gaat met me, want dan zou ik liegen. Het ene moment voel ik me wel goed en kan ik rationeel bedenken hoe ik het allemaal ga doen. Op andere momenten lig ik weer een paar dagen in puin en weet ik het even niet. Dat zal nog een tijdje duren. Ik leefde met Remon samen en om hem heen, en nu gaan we ons hele leven omgooien. Ik moet even kijken hoe ik dat allemaal ga aanpassen aan hoe het nu is. Het zal een tijd duren vooraleer ik daar mijn weg in heb gevonden, en dat is wederzijds denk ik. Ik denk dan dat het allemaal wel weer goed komt. Het zou heel raar zijn als ik me nu goed zou voelen. Ik blijf nog wel even in Amsterdam en ik heb hier een paar hele goeie vrienden, waar ik enorm dankbaar voor ben.'
Anouk is op 6 juli live te zien op Rock Werchter. De dubbelcd/dvd 'Live at Gelredome' ligt op 30 juni in de winkel. www.anouk.nl
Wie is Anouk?
- Anouk Teeuwe werd op 8 april 1975 geboren in Den Haag.
- Haar tweede single Nobody's wife in 1997 betekende haar grote doorbraak.
- Ze heeft ondertussen al vijf studioalbums op haar naam staan. Hotel New York is de op een na de best verkochte plaat in Nederland. Who's Your Momma kwam uit einde december 2007 is en nu al platina.
- Anouk trouwde met Remon Stotijn (zanger van The Postman) op 16 maart 2004.
- Op 5 mei van dit jaar maakte het koppel bekend dat ze gaan scheiden. Anouk woont nu samen met haar drie kinderen Benjahmin (6), Elijah Jeremiah (5) en Phoenix Ray (3) in Amsterdam.
Related posts
Mijn nieuwe vriendin wil niet dat ik mijn kinderen nog zie
'Mijn vriendin en ik zijn twee jaar samen. Zij is tien jaar jonger dan ik en zwanger van ons eerste kindje. Ik heb vier kinderen met mijn ex-vrouw. Mijn vriendin wil mijn kinderen niet zien en ze vraagt me niet met hen af te spreken. Ik zie mijn kinderen slechts een paar keer per jaar en dat doet heel veel pijn. Maar ik hou ook enorm veel van mijn vriendin. Wat moet ik doen?'
QUOTE: De liefde die naar je kinderen gaat, voelt je vriendin aan als voor haar verloren liefde
Je bevindt je op dit ogenblik in een erg moeilijke situatie: heen en weer geslingerd worden tussen de liefde voor je kinderen en je nieuwe partner, voor een keuze gesteld worden die mogelijk een groot verlies met zich meebrengt. Een eenvoudige oplossing voor deze patstelling is er niet. Je vriendin wil met jou een 'nieuw' leven opbouwen en wil duidelijk niet herinnerd worden aan je verleden. Jij wil graag je vier kinderen zien, wat normaal is. Zij hebben recht op hun vader, vader zijn is jouw verantwoordelijkheid.
De houding van je vriendin lijkt op het eerste gezicht onredelijk, maar is wellicht ingegeven door onzekerheid ten gevolge van een niet zo fijne jeugd of emotioneel onprettige ervaringen. Vermoedelijk beschikt ze niet over de draagkracht om met de situatie om te gaan en hoopt ze door het probleem te negeren dat het zal weggaan. Ze heeft schrik om je te moeten delen, schrik niet voldoende liefde en aandacht te krijgen, schrik dat ze niet op de eerste plaats komt. De liefde die naar je kinderen gaat, voelt ze aan als voor haar verloren liefde. Bovendien zijn die kinderen een levendige herinnering aan een andere vrouw in je leven, een concurrente.
Punt is om te proberen haar onzekerheid te milderen, haar duidelijk te maken dat liefde geen eindig gegeven is en dat de liefde die je voor je kinderen voelt, niets afdoet aan wat je voor haar of je toekomstige kind voelt. Maak haar duidelijk dat het feit dat je wil vaderen voor je vier kinderen het bewijs is dat je het vaderschap ernstig neemt, ook naar je toekomstig kind.
Het lijkt me belangrijk met alle partijen, zeker met je kinderen, aan tafel te gaan zitten. Dat zal van jou enige sterkte vergen, die je, eerlijk gezegd, tot nu toe te weinig aan de dag hebt gelegd. Door zelf geen keuze te maken, voed je juist haar onzekerheid. Maak haar duidelijk dat zij en jullie kind jouw toekomst zijn en dat dit heel belangrijk voor je is. Maak haar ook duidelijk dat je je kinderen niet laat vallen, dat ze deel zijn van wie jij bent en dat je daarover duidelijke afspraken wil maken.
Probeer tot een compromis te komen (bijvoorbeeld maandelijks een dag met je kinderen) en probeer haar er zeker bij te betrekken. Zolang zij geen contact heeft met je kinderen, kan ze zich erg afwijzend opstellen. Komt dat er wel, dan zal ze de dingen misschien toch anders gaan zien. Aanvaard dat dit alles tijd en moed zal kosten en niet altijd van een leien dakje zal lopen. Toch lijkt dit me de enige manier om tot een leefbare langetermijnoplossing te komen.
Rika Ponnet is seksuologe en runt samen met haar partner het relatiebureau Duet. Door haar ruime expertise en nuchtere kijk is ze een veelgevraagde relatiedeskundige. Ze schrijft geregeld voor kranten en tijdschriften. Meer info: www.duetrelatiebemiddeling.be
Een vraag over relaties? Mail naar relatie@nieuwsblad.be
Herlees alle tips en debatteer mee op www.nieuwsblad.be/relatiedokter
QUOTE: De liefde die naar je kinderen gaat, voelt je vriendin aan als voor haar verloren liefde
Je bevindt je op dit ogenblik in een erg moeilijke situatie: heen en weer geslingerd worden tussen de liefde voor je kinderen en je nieuwe partner, voor een keuze gesteld worden die mogelijk een groot verlies met zich meebrengt. Een eenvoudige oplossing voor deze patstelling is er niet. Je vriendin wil met jou een 'nieuw' leven opbouwen en wil duidelijk niet herinnerd worden aan je verleden. Jij wil graag je vier kinderen zien, wat normaal is. Zij hebben recht op hun vader, vader zijn is jouw verantwoordelijkheid.
De houding van je vriendin lijkt op het eerste gezicht onredelijk, maar is wellicht ingegeven door onzekerheid ten gevolge van een niet zo fijne jeugd of emotioneel onprettige ervaringen. Vermoedelijk beschikt ze niet over de draagkracht om met de situatie om te gaan en hoopt ze door het probleem te negeren dat het zal weggaan. Ze heeft schrik om je te moeten delen, schrik niet voldoende liefde en aandacht te krijgen, schrik dat ze niet op de eerste plaats komt. De liefde die naar je kinderen gaat, voelt ze aan als voor haar verloren liefde. Bovendien zijn die kinderen een levendige herinnering aan een andere vrouw in je leven, een concurrente.
Punt is om te proberen haar onzekerheid te milderen, haar duidelijk te maken dat liefde geen eindig gegeven is en dat de liefde die je voor je kinderen voelt, niets afdoet aan wat je voor haar of je toekomstige kind voelt. Maak haar duidelijk dat het feit dat je wil vaderen voor je vier kinderen het bewijs is dat je het vaderschap ernstig neemt, ook naar je toekomstig kind.
Het lijkt me belangrijk met alle partijen, zeker met je kinderen, aan tafel te gaan zitten. Dat zal van jou enige sterkte vergen, die je, eerlijk gezegd, tot nu toe te weinig aan de dag hebt gelegd. Door zelf geen keuze te maken, voed je juist haar onzekerheid. Maak haar duidelijk dat zij en jullie kind jouw toekomst zijn en dat dit heel belangrijk voor je is. Maak haar ook duidelijk dat je je kinderen niet laat vallen, dat ze deel zijn van wie jij bent en dat je daarover duidelijke afspraken wil maken.
Probeer tot een compromis te komen (bijvoorbeeld maandelijks een dag met je kinderen) en probeer haar er zeker bij te betrekken. Zolang zij geen contact heeft met je kinderen, kan ze zich erg afwijzend opstellen. Komt dat er wel, dan zal ze de dingen misschien toch anders gaan zien. Aanvaard dat dit alles tijd en moed zal kosten en niet altijd van een leien dakje zal lopen. Toch lijkt dit me de enige manier om tot een leefbare langetermijnoplossing te komen.
Rika Ponnet is seksuologe en runt samen met haar partner het relatiebureau Duet. Door haar ruime expertise en nuchtere kijk is ze een veelgevraagde relatiedeskundige. Ze schrijft geregeld voor kranten en tijdschriften. Meer info: www.duetrelatiebemiddeling.be
Een vraag over relaties? Mail naar relatie@nieuwsblad.be
Herlees alle tips en debatteer mee op www.nieuwsblad.be/relatiedokter
Related posts
Waarom een zakgeldkaart geen goed idee is
De zakgeldkaart die een grootbank twee weken geleden lanceerde, kon op heel wat kritiek rekenen van de consumentenorganisaties. Zij hebben meer dan gelijk, vindt onze Opvoedingsdokter. 'De discussie dwingt ons in de spiegel te kijken. We móeten samen uitdrukkelijker reageren tegen de ontsporing van het consumeren. De oorzaken van verslaving aan bezit en geweld om het te bekomen zijn daar te zoeken.'
Met een website en reclame voor een zakgeldkaart richt de bank zich rechtstreeks tot minderjarigen. Het advies luidt: Vraag er een aan je ouders . De bank argumenteert dat de kaart bedoeld is om je kroost met geld te leren omgaan. Maar jij en ik weten beter. Toch vinden de meeste ouders het niet de moeite om te reageren.
Misschien verontrust dát mij nog het meest. Om kritisch te staan tegenover de tsunami van nieuwe spullen die jongeren overspoelen, moet ik blijkbaar kunnen bewijzen dat de die effectief 'slecht' zijn voor hen. Dat is niet altijd mogelijk, maar opvoeden wordt niet alleen bepaald door wat 'bewezen slecht' is. Opvoeden is een visie die je aan jongeren meegeeft, en daarin durven we te weinig stelling te nemen.
Trouwens, er zijn wel meetbare gevolgen van het leven-om-te-consumeren: steeds meer mensen kunnen hun leningen niet afbetalen, jongeren kopen op krediet en ze stelen alsmaar meer kleine zaken zoals mp3-spelers en gsm's. Het milieu is de zorg voor anderen, verkeersregels zijn er voor de chauffeurs 'die niet kunnen rijden', sluikstorten vult in Antwerpen dagelijks 56 vrachtwagens. Consumeren op een redelijke manier is leuk, het zorgt voor de extra's waarvan we genieten. Overconsumptie verdooft ons, maakt ons minder mens. We moeten elkaar helpen de ogen daarvoor te openen voor ons hart verkilt.
Wat vroeger nog gewoon plat commercieel genoemd werd, wordt vandaag gepresenteerd met pedagogische slogansaus: 'U wil toch ook dat uw kinderen meekunnen in de klas? Om de wereld van morgen te kunnen begrijpen, moeten ze vandaag oefenen met de nieuwe media. U kunt de ogen niet sluiten voor een realiteit.' Ouders worden onzeker gemaakt, ze stellen vast dat het zakgeld steeds weer tekortschiet om mee te kunnen doen en vragen zich af of ze niet te veel achterop geraakt zijn. Banken kunnen zoveel hulpeloosheid niet met droge ogen aanzien. Ik ben ooit aangesproken door een bank om een gids te schrijven voor grootouders, waarom het goed zou zijn een bankrekening cadeau te doen aan hun kleinkind. Uiteraard - wat dacht u - om het kind tijdig het goede gebruik aan te leren. Je weigert, en je weet natuurlijk dat ze elders wel een excuus-Truus vinden die opgevoerd kan worden om de commercie een zweem van degelijkheid te geven.
Het lijkt alsof er aan de internationale rechten van het kind een alinea werd toegevoegd, dat zakgeld een recht is. Het inspireerde al eens een bank om schaamteloos een website te openen waar ouders en jongeren konden nakijken of hun zakgeld aan het gemiddelde beantwoordde. Collectieve verontwaardiging zou ik verwachten, want ze herleiden een mooie attentie van ouders tot een vulgaire statistiek.
Op de website van de zakgeldkaart waar het nu om gaat, staat dat er beperkingen verbonden zijn aan het gebruik ervan. Zo is er de bijzondere geruststelling dat 'in een periode van een jaar, de kaart voor maximum 2.500 euro herladen mag worden'. Dat is een waanzinnig bedrag. Hoeveel volwassenen kunnen zeggen dat zij jaarlijks 2.500 euro louter voor zichzelf kunnen besteden? Bij een dergelijk getal denk ik aan 14,7 procent armen in dit land, aan een nationaal gemiddelde maandwedde van 1.108 euro netto (zie Het Nieuwsblad van 18 september 2007). In arme gebieden, waar er tekorten zijn, overheerst de zorg voor elkaar. In rijke landen viert het consumeren hoogtij. En het egoïsme. Mensen zijn bang op de bus, in de trein, op straat. Ze houden hun handtas stevig vast, laten niets zichtbaars achter in de auto, verzekeren zich tegen van alles en nog wat.
Opvoeden is samen en vooral tijdig nadenken op welke weg we verder willen. Als we het consumeren niet scherper aan banden leggen, zal de kilte toenemen, het hebberige triomferen. Het tegengif kost niet veel: thuis, aan tafel, de discussie voeren, zodat geld uitgeven het resultaat is van een afgewogen mening.
In 'De Opvoedingsdokter' gaat de bekende kinder- en jeugdpsychiater Peter Adriaenssens wekelijks in op een lezersvraag over opvoeden. Peter Adriaenssens is de auteur van verscheidene klassiekers over het opvoeden van kinderen.
Een vraag over opvoeden? Mail naar opvoeding@nieuwsblad.be
Herlees alle tips en discussieer mee op www.nieuwsblad.be/opvoeding
Met een website en reclame voor een zakgeldkaart richt de bank zich rechtstreeks tot minderjarigen. Het advies luidt: Vraag er een aan je ouders . De bank argumenteert dat de kaart bedoeld is om je kroost met geld te leren omgaan. Maar jij en ik weten beter. Toch vinden de meeste ouders het niet de moeite om te reageren.
Misschien verontrust dát mij nog het meest. Om kritisch te staan tegenover de tsunami van nieuwe spullen die jongeren overspoelen, moet ik blijkbaar kunnen bewijzen dat de die effectief 'slecht' zijn voor hen. Dat is niet altijd mogelijk, maar opvoeden wordt niet alleen bepaald door wat 'bewezen slecht' is. Opvoeden is een visie die je aan jongeren meegeeft, en daarin durven we te weinig stelling te nemen.
Trouwens, er zijn wel meetbare gevolgen van het leven-om-te-consumeren: steeds meer mensen kunnen hun leningen niet afbetalen, jongeren kopen op krediet en ze stelen alsmaar meer kleine zaken zoals mp3-spelers en gsm's. Het milieu is de zorg voor anderen, verkeersregels zijn er voor de chauffeurs 'die niet kunnen rijden', sluikstorten vult in Antwerpen dagelijks 56 vrachtwagens. Consumeren op een redelijke manier is leuk, het zorgt voor de extra's waarvan we genieten. Overconsumptie verdooft ons, maakt ons minder mens. We moeten elkaar helpen de ogen daarvoor te openen voor ons hart verkilt.
Wat vroeger nog gewoon plat commercieel genoemd werd, wordt vandaag gepresenteerd met pedagogische slogansaus: 'U wil toch ook dat uw kinderen meekunnen in de klas? Om de wereld van morgen te kunnen begrijpen, moeten ze vandaag oefenen met de nieuwe media. U kunt de ogen niet sluiten voor een realiteit.' Ouders worden onzeker gemaakt, ze stellen vast dat het zakgeld steeds weer tekortschiet om mee te kunnen doen en vragen zich af of ze niet te veel achterop geraakt zijn. Banken kunnen zoveel hulpeloosheid niet met droge ogen aanzien. Ik ben ooit aangesproken door een bank om een gids te schrijven voor grootouders, waarom het goed zou zijn een bankrekening cadeau te doen aan hun kleinkind. Uiteraard - wat dacht u - om het kind tijdig het goede gebruik aan te leren. Je weigert, en je weet natuurlijk dat ze elders wel een excuus-Truus vinden die opgevoerd kan worden om de commercie een zweem van degelijkheid te geven.
Het lijkt alsof er aan de internationale rechten van het kind een alinea werd toegevoegd, dat zakgeld een recht is. Het inspireerde al eens een bank om schaamteloos een website te openen waar ouders en jongeren konden nakijken of hun zakgeld aan het gemiddelde beantwoordde. Collectieve verontwaardiging zou ik verwachten, want ze herleiden een mooie attentie van ouders tot een vulgaire statistiek.
Op de website van de zakgeldkaart waar het nu om gaat, staat dat er beperkingen verbonden zijn aan het gebruik ervan. Zo is er de bijzondere geruststelling dat 'in een periode van een jaar, de kaart voor maximum 2.500 euro herladen mag worden'. Dat is een waanzinnig bedrag. Hoeveel volwassenen kunnen zeggen dat zij jaarlijks 2.500 euro louter voor zichzelf kunnen besteden? Bij een dergelijk getal denk ik aan 14,7 procent armen in dit land, aan een nationaal gemiddelde maandwedde van 1.108 euro netto (zie Het Nieuwsblad van 18 september 2007). In arme gebieden, waar er tekorten zijn, overheerst de zorg voor elkaar. In rijke landen viert het consumeren hoogtij. En het egoïsme. Mensen zijn bang op de bus, in de trein, op straat. Ze houden hun handtas stevig vast, laten niets zichtbaars achter in de auto, verzekeren zich tegen van alles en nog wat.
Opvoeden is samen en vooral tijdig nadenken op welke weg we verder willen. Als we het consumeren niet scherper aan banden leggen, zal de kilte toenemen, het hebberige triomferen. Het tegengif kost niet veel: thuis, aan tafel, de discussie voeren, zodat geld uitgeven het resultaat is van een afgewogen mening.
In 'De Opvoedingsdokter' gaat de bekende kinder- en jeugdpsychiater Peter Adriaenssens wekelijks in op een lezersvraag over opvoeden. Peter Adriaenssens is de auteur van verscheidene klassiekers over het opvoeden van kinderen.
Een vraag over opvoeden? Mail naar opvoeding@nieuwsblad.be
Herlees alle tips en discussieer mee op www.nieuwsblad.be/opvoeding
Related posts
Subscribe to:
Posts (Atom)